Текст песни
Куплет 1 (рэчытатыў з хрыпоткай, на фоне скрыпкі і бубна):
З вёскі Дурнішчы, дзе куры не нясуцца,
Вырашыў я, хлопец, у сталіцу пхнуцца.
Думаў: «Горад, трымайся, я – геній і малады!
Там жа грошы і клубы, там жа маладзёжны бруд».
Але мяне, як дурань, забралі на граніцу.
Сказалі: «Служы, салдат, каб Рэч Паспаліта мне не ўсміхалася».
Там заставы, калючка, там вайсковы атрад.
А я хацеў проста выпіць і пайсці ў сад... на парад.
Прыпеў (ска-рытм, уся духавая + цымбалы. Моцна, задорна):
А я пашоў у Польшчу гуся красці!
Бо нашы гусі – не змаглі б прапасці.
Скраў, зажарыў, зжэр – і назад у ноч!
Граніца плача, а мне па фігач!
Ну бо нашая бульба – смачней, курва, мокрых слоў.
І бабы нашы – не гэтыя пацеры з каралёў.
Хоць ня люблю Бацьку, хай ён сонца гасіць,
Але дома нават сцены клянуцца «Ай, будзь, як ёсць!».
Куплет 2 (панк-заліў, вядуць дудка і гармонік):
Палякі тыя – добрыя хлопцы, але строгія вельмі:
Нельга ўкрасці гуся, нават калі ты на сцэне?!
А я ў яго пырнуў у бок – ён быў тлусты, як бочка.
Падсмажыў на агні, еў аж скідаў калёсныя кочкі.
Вяртаўся ў пагонах – разарваны, босы,
А з-за Буга мне гарэлкай несла пракосы.
На посту мент круціць пальцам ля шкілета.
Кажа: «Ты ж, Антось, у Польшчы? А цябе за гэта...?»
А я яму: «Таварыш, гусак сам пацёк!
А я – жэртва акупацыі і кефіру рафінаваных кот».
Прыпеў (той жа, але хутчэй, са скачком):
А я пашоў у Польшчу гуся красці!
Бо нашы гусі – не змаглі б прапасці.
Скраў, зажарыў, зжэр – і назад у ноч!
Граніца плача, а мне па фігач!
Ну бо нашая бульба – смачней мокрай галавы!
І бабы нашы – маюць рытм і дрынкат тахты.
Хоць ня люблю Бацьку – хай ён вішню курыць,
Але дома нават Саша 3% паваліў бы з-пад калюрак.
Брыдж (рэчытатыў пад цымбалы і скрыпку, як народнае гутарка):
– Слухай, Міхась, а чаго ты вярнуўся? Там жа «высокія зарплаты»?
– Ой, паслухай, тыя палякі – яны чалавекі, але... у іх з гусем бюракратыя. Дакументы на пёрка, даведка на шыю. А нашаму гусю – махнуў піўком – і ён твой. І бульба. Бульба, братка, не тая. У іх бульба – як ты памянеш. Крохмальная, але без душы. А наша – з глінай, з чарвячком, з радзімай.
Сола (дудка + гармонік + дзёгаць-бас. Усе скачуць у слэме. Крычкі: «ГУСЬ! ГУСЬ! ГУСЬ!»)
Прыпеў апошні (вельмі гучна, хор галасоў):
А Я ПАШОЎ У ПОЛЬШЧУ ГУСЯ КРАСЦІ!
Ну І НАШЫ ГУСІ – НЕ ЗМАГЛІ Б ПРАПАСЦІ!
Скраў, зажарыў, зжэр – І НАЗАД ЗА МОСТ!
А НА ГРАНІЦЫ – МОКРЫ НАСКРОЗЬ ЗАДОК!
БО НАША БУЛЬБА – СМАЧНЕЙ, КУРВА, ЛЮБАЙ МАМЫ!
І БАБЫ НАШЫ – САПРАЎДНЫЯ ПАДАРЫ.
Хоць Бацьку не люблю, хай ён смактуе цэлік,
АЛЕ ДОМА – ГЭТА ДОМА. ДОМА НАЙЛЕПШЫ ЕЛІК.
Аўтра (з шумам, пстрычкі кіяхоў, крык удалечыні):
– Гуся вярні, параха!
– Гуся зьеў! Бульбу дайце!..
– Бабы – кр-р-расівыя!
– Эх, добра на Белай Русі, хоць і страляюць часам...
(Рэзкі абрыў гармоніка. Усе рагочуць. Канец.)
