Τὸ ᾆσμα τοῦ Ἀλεξάνδρου

Строфа 1] Οὐ δύνασαι νικηθῆναι, ἕως ψυχῆς τὸ σθένος ἔνδον. Ἡ ἀξία, τὸ φῶς τὸ ἔνδον — μέτρον μεγέθους σου τὸ πρῶτον. «Ἐγὼ νίκην ἐχθροῦ ἐφ' ἡμῖν οὐδέποτε γνώσομαι» — λέγει. Ὀλίγος Ἀλέξανδρος τότε, ἤδη ἦν ἥρως ἐν τῇ μάχῃ. [Строфа 2] Πῶς Ἀλέξανδρος Πέρσας ἔτρεψεν, πᾶσα γῆ γιγνώσκει τὰ τρόπαια. Ἀλλὰ βαρύς ὁ δρόμος πρὸς δόξαν — δὶς χιλιάδας ἔτη οὐδεὶς ἦλθεν. Ἐκ τεσσαράκοντα χιλιάδων, πεντακόσια στάδια καὶ πλέον, τὸ τρίτον μόνον ζῇ, καί οὗτοι ὡς σκελετοὶ βαδίζοντες. [Строфа 3] Ἐν ἐρήμῳ νύκτωρ — ῥῖγος πέντε καὶ τριάκοντα, ὑπὸ ποδὶ τέφρα μόνον. Σῖτος, ὕδωρ — οὐδαμοῦ εὑρεῖν, οἱ πομποὶ ἐπλανήθησαν. Καὶ ἰδού, στρατιώτης εὗρε πηγήν, κράνος πληρῶσαν ὕδατος ζωῆς. Φέρει τῷ Ἀλεξάνδρῳ. Παραχρῆμα ὄχλος στρατιωτῶν συνέδραμεν. [Строфа 4] Ἔλαβεν ἄξιον δῶρον Ἀλέξανδρος, καὶ τὸ ὕδωρ ἐξέχεεν εἰς φάραγγα. «Οὐ πίομαι μόνος τόδε πᾶν, πάντας γὰρ ὑμᾶς πῶ ποτίσω;» Ἡ πρᾶξις αὕτη μεῖζον ἐποίησεν ἢ πᾶς λόγος. Ἄνευ στεφάνων. Ὡς πάντες. Καὶ τοῦτο μόνον σημεῖον ἀληθοῦς στρατηγοῦ. Πόσα παραδείγματα σήμερον εὕροιμεν ἂν ἐν τοῖς ἡγεμόσι; Πάντες σμῶνται εἰς ἑαυτούς, ἄλλοι δὲ πεινάτωσαν.