Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ

Σκόνη ως τα γόνατα, ήλιος στα μάτια Σιγή σπάει τον ναό Έφερα εδώ το σπαθί και την οργή Δώσε χρησμό, προφήτισσα, στους άντρες Γιατί με έσυρες στο ναό, παιδί μου; Δεν είναι η ώρα μου, δεν είναι φωτιά, δεν είναι δάφνη Μα κοιτάζω — και το χέρι μου δεν τρέμει Στις φλέβες σου — φωτιά και λάβα Ω, μικρέ μου! Χι-χι-χα! Μοιάζεις αήττητος! Ούτε οι θεοί δεν κοιτούν κάτω Κοιτούν μαζί σου — μόνο εσένα! Ω, μικρέ μου! Έι-ρε! Σπάσε τον θρόνο, σκίσε τα όρια Δεν είσαι πια βασιλίσκος Είσαι εκείνος που ήθελε ο Δίας Πες μου το τέλος — πού είναι το όριο; Πού ο θάνατος; Πέρασα εκατό θανάτους Ο θάνατός σου όχι στη μάχη, όχι στο ατσάλι, όχι στα βέλη Ο θάνατος θα ‘ρθει όταν όλος ο κόσμος είναι δικός σου Μα σήμερα — πάρε την Ανατολή Δεν ψεύδομαι, κι ας μην είμαι σε έκσταση Απλά βλέπω: στο κατώφλι σου Ο Ήφαιστος έφερε μόνος του τα διαμάντια Ω, μικρέ μου! Ω-πα-να! Μοιάζεις αήττητος! Αν οι θεοί μπαίνουν εμπόδιο κάτω Ας μπαίνουν — τυφλοί είναι! Ω, μικρέ μου! Σά-μο-σα! Το όριό σου εκεί που στάθηκε ο Ηρακλής Είσαι ο τελευταίος που βλέπει το φως Είσαι αυτός που δεν φοβήθηκε τους θεούς — εχθρός Μα θυμήσου, αγκαθωτό μου Δε θα πεθάνεις από ατσάλι — από ύπνο Και ο κόσμος σου, σαν ξερή άμμος Θα σκορπιστεί — δικό σου φταίξιμο Θα πεθάνω — μα όχι αυτή την ώρα Το είπες: αήττητος Είπα: μοιάζεις, μικρέ μου Το «μοιάζεις» δεν σημαίνει «γίνεται καπνός» Ω-ω-ω!!! Μικρέ μου!!! ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΑΗΤΤΗΤΟΣ!!! Φεύγει στην άκρη της γης Κοίτα πώς καίγεται πίσω του Ούτε η Αθηνά, ούτε η Περσεφόνη, ούτε του Άδη η θηλιά Μονάχα ένας άνθρωπος γιος του Φιλίππου Ως την άκρη της Γης Το είπες αλήθεια; Δεν θυμάμαι… αλλά πέρασα ωραία. Ω… μικρέ… μου…