Синтарк

Ἄεισμα πρῶτον Ἡ στέππα κονίει ὑπὸ χαλκέῳ οὐρανῷ. Στίχος πρῶτος Δύο ἥλιοι ἵστανται ὑπὲρ λήθης κολωνόν. Σινταρκική σπάθη οὐ σέσηπεν ἐν κναφαῖς. Μέμνηται σύνθημα “μηδὲν βῆμα ὀπίσω, κασίγνητε”. Ἐνθάδε ἄνεμοι ᾄδουσι τραχείᾳ διαλέκτῳ, ἵνα πᾶσα χορδὴ βαλλίστρων ῥοῖζος ἐστίν. ἐξήλθομεν σκότους, ἐλελήσμεθα πήχεων, ἀντὶ νώτων γὰρ ἡμῖν ξίφη καὶ ἴυγξ. Προᾆσμα Εὗδε, ἐμὸς πολεμιστά, σποδός σε θάλπει. Ἀῢς τὸν χάλυβα δοκιμάσει. Ὅστις μὴ τρέμει, ὅλος ἔσται. Ἐν Σινταρκικῇ φλογί. Ἐπῳδός Σινταρκ! ἐν φλεψὶν ἡμῶν πῦρ καὶ μόλυβδος. Σινταρκ! τοῦτ' ἐστὶν ἀδελφός, οὐ μόνον πατήρ. Ἁπαλαὶ χεῖρες ἐπὶ λαβῆς ξίφεος – Οὐκ ἀσθένεια, μῆνις ἀλλὰ πελέκεως. Σινταρκ! χορεύομεν ὑπὸ κρυστάλλῳ λύκῳ. Οὐρανὸς ἐν σκόλοψι, γαῖα ὑπὸ τέφρῃ. ᾆδε, Σειρήν, τὸν σὸν ὑψηλὸν θρῆνον – Σινταρκ! τοῦτ' ἐστὶ καρδία ἐν ῥεύματι στᾶσα. Στίχος δεύτερος Ἔλεγέ μοι μήτηρ “μὴ θίγε ῥοδίνων, φιλέουσι γὰρ θάνατον ὥσπερ οἱ πολεμισταί”. Ἀλλ' εἱλόμην μοῖραν θραύειν ῥόπαλα καὶ ἐν ποταμοῖς Τανάιδος καθορᾶν ἔσοπτρον. Ἔνθα Σινταρκικὸν ἐγχείριον χροῒ δύει, ἐνταῦθα σιγὴ κρέσσων πάσης εὐφημίας. Τὸ ἐμὸν γένος οὐκ ἤειδεν, οὐκ ἤειδεν, πόλεις γὰρ ὑφ' αὑτοῦ κατέφλεγεν εἰς τέλος. Προᾆσμα Εὗδε, ἐμὴ πόλι, ἄνεμος θάλπει. Σποδὸν κατὰ φλέβας σκορπίζει. Ὅστις ἀπῆλθε, ξηρότερος ἔβη. Ἐν Σινταρκικῷ κρυμῷ. Ἐπῳδός Σινταρκ! ἐν φλεψὶν ἡμῶν πῦρ καὶ μόλυβδος. Σινταρκ! τοῦτ' ἐστὶν ἀδελφός, οὐ μόνον πατήρ. Ἁπαλαὶ χεῖρες ἐπὶ λαβῆς ξίφεος – Οὐκ ἀσθένεια, μῆνις ἀλλὰ πελέκεως. Σινταρκ! χορεύομεν ὑπὸ κρυστάλλῳ λύκῳ. Οὐρανὸς ἐν σκόλοψι, γαῖα ὑπὸ τέφρῃ. ᾆδε, Σειρήν, τὸν σὸν ὑψηλὸν θρῆνον – Σινταρκ! τοῦτ' ἐστὶ καρδία ἐν ῥεύματι στᾶσα. Ἐπῳδός βραχύς Εἶδον ἀστέρας πίπτοντας ἐν στέππῃ, ἵππον τετρωμένον ξυνιέντα “σύγγνωθι”. Σινταρκ οὐ συγγιγνώσκει, Σινταρκ οὐ λαμβάνει αἰχμαλώτους. Ἔρχεται γὰρ ὥσπερ χίλια τείχεα. Αἱ δὲ ἁπαλαὶ φωναί – θανόντων γυναῖκες, αἳ διὰ χρόνων στοιβάδων ὀρέγονται ἡμῖν. “Ὦ τέκνον, μὴ μάχου… τέκνον, τίνι ἀντέβης; Σινταρκ ψυχρὸν ἐστίν… σὺ δ' εἰ μόνον ὄνειρος”. Ἔξοδος Σινταρκ, Σινταρκ… Σποδὸς κρούει κρόταφον. Οὐκ ἐπανελεύσῃ οἴκαδε, πολεμιστά. Ἐγένου Σινταρκικὴ σποδός.