Tvær Systr

Systir Heljar — eigi móður sama, Eigi faðir — þögnin ein. Hon stendr eigi í ísjökla ramma, Hon ræðr eigi dauðra sveim. Hon er sú, er Loki bar Undir hjarta, hamskipti. Engi nam, engi spyrr — Nafn hulið í myrkri. Hon grætr í bjargi, sér ei sól, Sér ei stjörnur norðan. Engi yrkir um hana á öl, Aðeins bergmál hlær orðum. Rúnar ekki ristar henni, Blóð ekki á hægri lófa. Meðal ísblárra skugga og sefa Hefr hon engan krafta. Hel er systir ei að kveldi, Ei að morgni köldum. Þær brauð ekki brutu, myrkr ekki deldu — Aðeins blóðsins galdr. En ef hlýðir, í myrkrinu stund, Þá heyrir þú grátr í steini. Og Hel stöðvar dauðra fund, Hlær ísilgráta steini. «Systir mín, — hvískrar hún, — í myrkri grætr, Gleymd af öllum lifsins börnum. En stund ragnarökka mun vekja þá, Sem aldrei áttu að fæðast.» Hon mun ekki ganga með sverð á bál, Hon mun ekki standa í fylkingu. Hon er aðeins skin, hon er aðeins gufa Frá tárum, sem ég í hjarta fel. Þá er ragnarökkr dynr um heim, Þá er bræðr finna frelsi, Hvískrar hún: «Hér er ek. Við tvær einar.» Og bjarg fæðir hana. Of seint. Tvær skuggar standa við enda veraldar, Ein með hálft andlit úr ís, Önnur — barn ófæddrar ástar, Sem aldrei fann heimsins vís. Og Hel hlær til systur sinnar í fyrsta sinn, Og sú brosir mót. Engi veit um þær á þessari stund — Ei menn, ei æsir, ei norn. Tvær systr... Tvær systr í myrkri... Ein með dauða, ein með þögn... Tvær systr...