Asgardv6

[Verse 1] Tåka dekker gullskogen salar, Valhalla svarer i kald stillhet. Eg minnest skrittene, som dundra over trala, No er ber vinden som syng av sorg. Stigene er glemt, bruene kjøler, Og stjernene lyser ikkje som før i mørkret. Asgard, du forsvinn, smeltar og brenn, Som ein draum som smuldra på kald glasret. [Chorus] Å, Asgard, mitt heim, mitt lys og mitt kald, Der elden brann, no er ber aske. La vinden bera denne stille, bitre stad, Gjennom evigheten der det ikkje blir varmt. Å, himmel utan fuglar, og jord utan svar, Berre ekkot av århundra ringer i stillheten. Vi vart berre skuggen av gamle morgonar, Spreidd som aske på kald jord. [Verse 2] Ravnene sveiper over raske portar, Odin kjem ikkje attende, og hamaren svarer. Alt er blitt fremmande, langt borte draumar, Som pressar hjartet og plagar sjelen. Her er ikkje meir lyden av sverd og songar, Berre steinene viskar om dagar som forsvann. Verda er blitt tom, endelaus og ukjend, I mellom den iskalde, stille jorda. [Brige] [sukkande, så byrjande oppbygging] Minn… Minn elden. Til og med om han er ber ein gniste i mørkret. Til og med om vegane berre fører til vinden, Vi var lyset i denne evige vinteren. [Chorus] Å, Asgard, mitt heim, mitt lys og mitt kald, Der elden brann, no er ber aske. La vinden bera denne stille, bitre stad, Gjennom evigheten der det ikkje blir varmt. Å, himmel utan fuglar, og jord utan svar, Berre ekkot av århundra ringer i stillheten. Vi vart berre skuggen av gamle morgonar, Spreidd som aske på kald jord. [Outro] [langsamt, med avtakande Ltd] Asgard… Asgard… Berre vinden minnest. Berre vinden veit…